Gelişinde Hasret Kokusu Var

O ses, içimdeki bütün yorgunluğu silerdi sanki: "Gel buraya, canım." Koşardım ona, rüzgârla yarışan bir tay gibi, durdurulamaz. İçimdeki kuş, hiç düşünmeden kanat çırpardı o sıcaklığa doğru; poyrazın soğuğunu unutup, güneşin kucağına sığınırdım. Saçlarımı okşayan meltem, yanaklarıma kondurduğu sıcak öpücüklerle geçmişin bütün acılarını unuttururdu. Şimdi o yok artık. Bir daha da olmayacak. Yıldızların bile karardığı o gece, 17 Ağustos 1999’da, saat 03.05’te her şey alt üst oldu. Yaşamla ölüm arasındaki sınırlar eridi, gökyüzü alev alev yandı. İçime düşen kor, ruhumu kavurdu. Gözlerim, bedeninden ayrılmış bir gölgeye takıldı kaldı. Kıyamet koptu ve kelimeler tükendi.