Gelirken Ekmek Al

Babam Şahin... Gözden ırak, yürekten de öyle. Annemin yıllardır yüzünü görmediği adam. "Baban nerede?" diye soranlara, "işte", "evde", "köye gitti" gibi basit bir yanıt verebilmeyi ne çok isterdim. Oysa babamın nerede olduğunu, ne halde olduğunu anlatmak hiç kolay değil. Bazen onun suçsuzluğundan bile kuşku duydum. Kader dediğimiz şey, başımıza gelenlerin kaçıncı kezinde değişir ki? İlkinde aksilik der, sineye çekeriz; ikincisinde "üst üste gelir" diye mırıldanırız. Üçüncüdeyse "her şey senin başına geliyor" yargısına varırız. Sonraki her seferindeyse "demek ki hak ediyorsun" hükmünü veririz. Oysa o, belki de tüm bu olup bitenlere rağmen masumiyetini korumaya devam eder. Şermin Yaşar, bu coğrafyanın en derin acılarını, en sıradan hayatların içindeki küçük sızıntılarla harmanlıyor. Yaralarımızı, gülümseten aşklarımızla sarıp sarmalıyor. Edebiyatın, insanın ruhuna uzanan bir merdiven olduğunu her satırında hissettiriyor.