Gelincik

Gece yarısı çalan telefonda sesini duymak, içindeki karanlığı bir anlığına dağıtmıştı. O kadın, sanki uzanıp elini tutacak kadar yakındı; ama bir o kadar da erişilmez, hayal gibi uzakta. Denizin dibindeki yüzüğü görüp de ona dokunamamanın verdiği o çaresizlik, ikisinin de hissettiği duyguydu işte. Kumların arasında kaybolan yüzük gibi, aralarındaki bağ da görünür ama ulaşılamazdı. Her adım attıklarında, ayaklarının altındaki ip inceliyor, hayatla ölüm arasında sallanıyorlardı. Birbirlerine umut veren iki yabancı gibiydiler; tehlikenin farkında olmadan, sessizce yanmaya başladıkları ateş çemberinin içine doğru yürüyorlardı. 1990’ların sisli dağlarında, görünmeyen bir yangın onları sarmalamıştı bile.