Gelin Ey Nazenin Canlar

Üsküdar’ın gizemli sokaklarında, harap köşelerde hâlâ fısıltıları dolaşan Yusuf Fahir Ataer, Bektâşî geleneğinin son naif seslerinden biriydi. "Gelin Ey Nazenin Canlar", onun derinlikli dünyasını yansıtan bir divan olarak, Ehlibeyt sevgisini ve varlık birliğinin inceliklerini coşkulu bir dille anlatıyor. Her dizesinde aşkın, irfanın ve melâmetin izlerini taşıyan bu eser, okuyucuyu kimi zaman gözyaşlarına, kimi zaman kahkahalara, bazen de huzura sürüklüyor. Fahir Baba, şiirlerinde kendini bir ayna gibi tutmuş; bu aynaya bakan, Ali’nin nurunda peygamber ışığını görürken, bir yudum Kevser içmenin tadına varıyor. Aşkı yaratılışının temeli, aşıklığı ise ezelden gelen kaderi olarak gören şair, ilahi sevgiyi en samimi haliyle terennüm ediyor. Divanın her satırı, bir sohbet meclisindeymişçesine sıcak ve içten, ama aynı zamanda derin bir bilgelikle örülü.