Gelenler

Nilgün Çelik’in satırlarında hayat, bir kentin arka sokaklarında usulca soluk alıp verir. Her cümle, kaybolan anların peşine düşer; balkonlardan süzülen ışıklar, duvar diplerinde unutulan yalnızlıklar, kırık cam parçaları gibi dağılmış hatıralar... Yazar, sessizliğin gürültüsünü duyururken, acıyı naif bir dille kâğıda döker. Öykülerinde, ergenlerin argo dolu kahkahaları, umudunu yeniden kurmaya çalışan kadınlar, aile içinde saklanan yaralar bir arada dans eder. Çelik, büyük trajedileri anlatırken bile sakinliğini korur; hayatın içinden geçen rüzgâr gibi, dokunduğu her şeyi hafifçe titreştirir. Anların öykücüsü olarak, önemsiz sanılan detaylarda saklı kalanları gün yüzüne çıkarır. Beklenmedik kırılmaların, ani kayıpların, yürekte iz bırakan küçük anların izini sürer. Dil, onun ellerinde bir ustura kadar keskin, bir tüy kadar yumuşak olur.