Gel de Çık İşin İçinden

Bir akşam sofrasında, şarabın kadehte döndüğü anda, cesaretini toplayıp sordu: "Muhammed’in Allah’tan vahiy aldığını düşünüyor musunuz?" Masadakiler bir anda sessizliğe gömüldü. Monsenyör, yüzünde hafif bir tebessümle gözlerinin içine bakarak yanıtladı: "Elbette öyleydi. Şükürler olsun ki öyleydi." Sonra resmi cübbesinin yakasını iki eliyle kavradı, sanki bu kıyafetin onu nasıl bir bağlayıcılıkla sardığını anlatmak istercesine hafifçe çekti. "Peki ben ne yapabilirim ki?" diye ekledi. O an fark etti: Monsenyör’ün yüzünde, inancın gizli bir nuru parlıyordu. Ayağa kalkıp, kelimeyi şehadetle ifade edilmemiş olsa da imanın özünü taşıyan bu adama, bir Müslüman sıcaklığıyla sarıldı. Sözler, bazen en beklenmedik yerlerde, en samimi anlamını buluyordu.