Geçmişin Tabutları

Bazı yaralar, zamanla kapanacak sanırsınız; oysa onlar sadece derinleşir. Alaattin Topçu’nun satırlarında, kaybın gölgesi çocukluğun en masum anlarına kadar uzanıyor. İlk eksiklik, daha bebekken annesiz kalmanın boşluğuyla başlıyor. Ardından, bir daha hiç dönmemek üzere koparılan bağlar geliyor: yedi yaşına kadar sıcaklığını hissettiğiniz anneanneniz, bir anda hayalet gibi aranızdan çekiliyor. O günden sonra her karşılaşma, acıyı tazelemekten başka işe yaramıyor. Yaşam, adım adım bir kayıp yolculuğuna dönüşüyor. Annenin erken ölümü, sanki bir domino taşı gibi, peşinden gelen her şeyi yerinden oynatıyor. Kardeşinin yokluğu ise, sessiz bir çığlık gibi içten içe büyüyor. Topçu, bu parçalanmışlığı anlatırken, eksikliğin nasıl bir lanete dönüştüğünü gösteriyor: ne tam anlamıyla yaşayabiliyorsunuz, ne de geçmişi gömebiliyorsunuz. Her an, hem var hem yok olanların ağırlığı altında eziliyorsunuz.