Geçmişi Sürgün Şehir

Mavi Kasaba, yıllardır sığınabildiğim tek yuva oldu benim için. Yüzyılı aşkın süredir göçmen yüreğimin ağırlığını taşıyan bu toprakları, tıpkı atalarım gibi terk ediyorum artık. Keçe pelerinime sarınıp sessizce ağlarken, atımın nal sesleriyle uzaklaşacağım bu güzellikten. Başka kasabalar, başka ufuklar beni bekliyor; ne var ki hiçbiri buranın sıcaklığını, buranın derinliğini veremeyecek. Bir dostun mektubunda yazdığı gibi: "Var olmanın yükünü taşıyan ruhum, Mavi Kasaba senin olsun!" Ayrılık vakti geldi çattı; yüreğim buruk, adımlarım ağır.