Geçici Derviş

Sessizliğin kucağında kaybolmaktansa, gürültünün içinde bir iz bırakmayı seçtim. Hikmetin peşinden giderken, kurbağaların bile fısıldadıklarını duyan bir kulaktım ben. Anlatmak değil, tarif etmek daha yakışır bana; sözcüklerin sınırlarına hapsolmuş, asi bir ruh. Hüzünle örülü o eski kentte, kelimelerle boğuşan bir çocuktum sanki. İçimde taşıdığım, ama dillendiremediğim, çizgilere dökemediğim, yalnızca hissettirebildiğim bir açlık vardı. İşte bu kitap, o açlığı paylaşma isteğinden doğdu: Görünmeyeni göstermek, söylenemeyeni sezdirmek için.