Geceyi Beklerken

Gecenin ağır kokusu sisle birleşirken, geçmişin izleri bir bir silinmeye yüz tutar. Eskiden kalan her resim, her anı, zamanın acımasız akrebiyle paramparça olur. Yılların susturduğu hüznün sesi, birden kanat çırpan kuşlarla geri döner. Oysa bunca zaman duymadın; dağ gibi yığılan dertleri, sabahlara kadar süren gözyaşlarını, içindeki fırtınaları. Bu gece yarısı, artık vazgeçmenin zamanı gelmiştir. Rast makamında açan gülüşler, güneşin aydınlattığı yeni sabahlara dönüşür. Ali Özen’in satırlarında, kaybolan zamanın peşinde bir yolculuk başlar; unutulmuş duygular, yeniden can bulur.