Gecenin Ruhu

Sare’nin hayatı, bir yangının alevleri arasında kül olmuştu. Geçmişi, unutulmaya yüz tutmuş anılarla doluydu; geleceği ise sislerin ardında kaybolup gitmişti. Her şeyini kaybettiği o geceden sonra, umut denen şey de karanlığa gömülmüştü sanki. Ta ki hayatına güçlü bir el uzanıncaya dek. Bu el, ona sadece tutunacak bir dal sunmakla kalmadı, aynı zamanda aşkın ve umudun kapılarını da araladı. Ancak Sare, bu dokunuşun ardında yatan sırları henüz bilmiyordu. Derken bir gece, karanlığın içinde ona doğru yürüyen bir adam çıktı karşısına. Gözlerinde yıldızların ışıltısı, sözlerinde ise sahiplenmenin keskinliği vardı. “Sen benimsin,” dedi bir kez; Sare ise kalbinin derinliklerinde, “Ben hep senin oldum,” diye fısıldadı. Bu adam, gecenin ruhunu içinde taşıyordu. Onunla birlikte acının en koyu yerlerine inecek, gizemli yolların labirentinde kaybolacak, sonra da karanlığın yavaş yavaş aydınlığa dönüşünü izleyecekti..