Gecegezen Kizlar

Yaz henüz tam anlamıyla gelmemişken, kıyı kasabası uykulu bir bekleyiş içindedir. Deniz kenarındaki eski kilisenin eteklerinde son gelincikler solarken, gecelerin serinliği hâlâ dağılmamıştır. Haftanın iki günü uğrayan gemi, kışın bıraktığı izleri –yosunları, unutulmuş şişeleri, hasırları– kumlara saçılmış halde bırakır. Kumsal, kamyonların temiz kum serpeceği güne hazır değildir. Lokantalar, kahveler, pansiyonlar sessizdir; fiyatlar bile konuşulmamıştır. Her şey, yazın gelişine dair bir vaat gibi durur. Tomris Uyar’ın öyküleri, bu bekleyişin içindeki insanlara odaklanır. Yaz mevsimi, sadece güneş ve deniz değil, aynı zamanda hesaplaşmaların, arayışların ve iç yolculukların da zamanıdır. Kişi, kendisiyle ve çevresiyle yüzleşirken, mevsim değişimi bir ayna işlevi görür. Umut mu, kaçış mı yoksa yeni bir başlangıç mı olduğunu anlamaya çalışan karakterler, yazın kucağında kaybolur ve yeniden bulurlar kendilerini.