Gece Tutulması

Gözlerimin önünde bir yangın var sanki; her bakış, her anlam, dumanlı bir sisin ardına saklanıyor. Kelimeler, bir kitabın sayfaları gibi açılıp kapanırken son yaprağın yırtılmasıyla birlikte görüşüm kararıyor. Nefes aldıkça ciğerlerime kül doluyor, bedenim taş kesilmiş gibi yere çöküyor. Toprak, kollarıyla sarmak istercesine yumuşak ama altında ezilmekten korkuyorum. Saçlarımı savurup üzerimdeki isi dağıtırken her soluk, içimdeki ateşi körüklüyor. Nefes aldıkça onunla birlikte yanıyorum; tenim, yanık izleriyle bütünleşiyor. Hiçliğin ortasında ruhum bedenimden sıyrılıyor sanki. Dudaklarımdan kopan çığlık, kulaklarıma ulaşamadan boğazımda düğümleniyor. Geçmişte unuttuğum ya da gelecekte asla kavuşamayacağım bir şeyi kaybettiğimi hissediyorum. Dünü, bugünü, yarını... Bütün o anlar, bir hikâyenin ne başlayabilen ne de sona erebilen parçaları gibi dağılıp gidiyor.