Gece Sirenleri

Ali Kotan’ın fırçasından dökülen imgelerle Selim İleri’nin sözcükleri, sessiz bir diyalogun izini sürüyor bu kitapta. İkisi de kendi yalnızlıklarından yola çıkıp, birbirinin dünyasında kaybolmanın hazzını keşfediyor; bir ressamın tuvaldeki soyutlamaları, bir yazarın satırlarındaki melankoliyle buluşuyor. Kotan’ın resimleri, geçmişin küllerinden süzülen anılar gibi: bulanık, ama dokunduğunda yakıcı. İleri ise bu görsel karmaşayı, içten bir günce titizliğiyle kâğıda dökerken, belleğin labirentlerinde geziniyor. İmgeler, sanki kendi özgürlüklerini arayan vahşi yaratıklara dönüşüyor; kelimelerse onları yakalamaya çalışan, ama her seferinde ellerinden kayıp giden avcıların soluğunu taşıyor. İkisi de birbirinin dilinden anlamadan, aynı ranzada yatan iki mahkum gibi, alacakaranlıkta paylaştıkları düşlerin peşinden gidiyor. Ne tamamen gerçek, ne büsbütün hayal; ikisinin arasında bir yerde, izini sürmeye değer bir yolculuk başlıyor.