Gece

Gece’nin hayatı, bir anda karanlığa gömülmüştü. Sevdiği iki canı, bir anlık hatanın bedelini ödeterek elinden almışlardı. Artık tutunacak dalı kalmamıştı; sadece acı ve öfke vardı içinde. "Sen beni ve çocuğumuzu mezara gömdün," diye haykırıyordu içinden, "bu gece asla bitmeyecek benim için." Affetmek mi? Ömrü boyunca mümkün olmayacaktı bu. Sinan ise, yaptığı hatanın ağırlığını her geçen gün daha fazla hissediyordu. Kaybettiklerini geri almak için çırpınıyor, ama hak etmediğini bile bile Gece’yi bırakamıyordu. "Seni nasıl kaybederim?" diye soruyordu kendi kendine, "ama seni kurtarmaya da gücüm yok." Yüzüne baktığında, karşısında artık tanıyamadığı birini görüyordu. Yaşayıp yaşamadığını bile sorguluyordu. Acı, ikisini de esir almıştı; birinin öfkesi, diğerinin pişmanlığı arasında sıkışıp kalmışlardı.