Gece Öylesine Dökülür Çöllere

Hayatın akışı içinde kaybolan anlar, kimi zaman bir nefes kadar yakın, kimi zaman uçsuz bucaksız bir çöl kadar uzak görünür. Gecenin sessizliği, kum taneleri gibi dökülürken, gün ışığıyla birlikte her şey yeniden şekillenir; karanlık izler silinir, umutlar yeşerir. İnsan, bir yanıyla baharın tazeliğini taşırken diğer yanı buz gibi soğuk kış rüzgârlarına teslim olur. Bir gözünde aydınlık, diğerinde gölge barındıran bu yolculukta, her adım bir savaş, her an bir mücadeledir. Zaman, durmaksızın akar; bir bakmışsın, bir ömür geçivermiş. Sevdiklerimiz ansızın solarken, yüreğimize umutlar dolup boşalır. Gece çöllere dökülür, kimse fark etmez; gün doğduğunda ise geride sadece izler kalır. Hayat, bu sonsuz devran içinde üç ileri, bir geri atılan adımlarla ilerler. Her şey bir göz kırpması kadar kısa, bir an kadar geçicidir.