Gece

Yorgunluk öyle bir an geldi ki, sanki ayaklarım artık beni taşımak istemiyordu. Başımın üstünde gökyüzünün tüm ağırlığı varmış gibi hissettim. Dayanacak gücüm kalmamıştı; dizlerimin bağı çözüldü ve yere kapaklandım. Nefesim yavaşladı, derinleşti. İçimde bir şeyler kıpırdanıyordu – belki de vicdanımın sesiydi bu. Boşuna dökülen kanlar, kaybettiğim sevdiklerim: o kadın, çocuklarım, dostlarım... Bu nasıl bir acıdır? Hayatın insana yüklediği bu ağırlığı nasıl taşıyacaktım? Gece, karanlığın içinde kaybolmuş bir adamın hikâyesi; kaybetmenin, pişmanlığın ve yalnızlığın soğuk kucağında bulduğu kendisiyle yüzleşme anları.