Gece Gün

Gecenin serinliğiyle gündüzün kavurucu sıcağı arasında ince bir çizgi vardır; birbirlerini kovalar, ama yalnızca iki kez buluşurlar. Gece, yavaş yavaş karanlığa gömülürken üşümeye başlarsın, sanki artık hiç ışık olmayacakmış gibi. Derken gün ansızın doğar, gökyüzü bilinmedik renklere bürünür. Hava ısınır, aydınlık her yanı sarar. Ne var ki zamanla sıcak dayanılmaz hale gelir, gölge ararsın. Güneş batarken pişmanlık duyar, onun yokluğunu şimdiden özlersin. Gece yıldızlarını serperken, gün usulca ona yaklaşır. İkisi de birbirinin sıcaklığına, soğukluğuna alışır; bir sonraki buluşmaları için bekler. Bu döngü, yaşamın ta kendisidir: acı tatlı, soğuk sıcak, karanlık aydınlık.