Gece Ağıtları

Gün batımının kızıllığı gökyüzünü sardığında, içimde usul usul büyüyen bir ağırlık belirir. Bu, sayılarla ölçülemeyecek, hesapların ötesinde bir yük; ne bir muhasebecinin defterine sığar ne de bir matematikçinin denklemine. Yalnızca yüreğin derinliklerinde, zamanın tortularının biriktiği o karanlık köşede var olur. Orası, en saf acının bile uyuşturucu etkisi yarattığı bir yerdir; çünkü orada kendimi kaybeder, dünyayı ve tüm gürültüsünü unuturum. Dışarıda hayat coşkuyla akarken, ben sessizliğimin ve yalnızlığımın kucağına çekilirim. Gerçeklerin soğuk yüzüyle baş başa kalmanın, hiçbir eğlencenin dindiremeyeceği bir hüzünle hesaplaşmanın vakti gelmiştir artık.