Geç Kalmış Bir Öpüş

Göksu’nun satırlarında, bir çocuğun kaybıyla başlayan yolculuk, zamanın acımasız akışına rağmen nasıl da direnmeye çalışan insan hikâyelerine dönüşüyor. Ölü evlerinin sessizliği, yürekleri ezen ağırlığıyla çökerken, arada bir patlayan kahkahalarla hayata tutunma çabası bir arada. Kimi zaman trajedinin gölgesinde, kimi zaman komik bir detayla aydınlanan anlar, "her şeye rağmen yaşamak" dedirtir insana. O dostun yokluğu, bir haberle ansızın gerçek oluverdiğinde, isyanın sesi duvarlarda yankılanır. Kırılan eşyalar, hıçkırıklarla dolan odalar, sonra bir köşeye büzülüp kalan beden... Goethe’nin "Dur, ey zaman!" yakarışı, bu kez tam tersi bir dileğe dönüşür: Keşke her şey daha çabuk bitsin. Çünkü acının ağırlığı, zamanın yavaşlığında daha da dayanılmaz hale gelir. Göksu, bu kırılgan anları öyle bir anlatıyor ki, sayfalar arasında kaybolurken buluyorsunuz kendinizi.