Gazozlu Şarap

Geçmişin gölgesi, kapıyı usulca tıklattığında fark etmedi bile. Bir yıl dönümüydü; ölümün soğuk nefesi ensesinde hissedilirken, içindeki bahar umudu kurumamıştı henüz. Kadının sesi, yarım kalmış bir şarkı gibi havada asılı kaldı – suskun, ama yine de duyulur. Dün, bugüne karıştı; geceyle gündüz birbirine dolandı. Küçük bir tat kaldı geride: mayhoş, serin, unutulmaz. O an, "ondan" susmuştu belki, ama o susmadı. Yıkılmadı. Bir bahar daha beklemeye karar verdi. Çünkü yaşam, bazen gazozlu şarap gibi: tatlı ama yakıcı, hafif ama derin. Ve her kadeh, yeni bir başlangıca davet eder.