Gavan

Kaybedişin acısı, insana neyi ne kadar sevdiğini gösteren en acımasız öğretmendir. Sahipken fark etmediğimiz değerler, ayrılıkla birlikte ansızın ortaya çıkar; mutluluğun yerini pişmanlık, huzurun yerini ise bastırılmış bir özlem alır. Kayıp, yalnızlığın kucağına ittiği insanın tek dostu, geçmişin gölgesiyle büyüyen kendisi olur. Ne var ki bu dostluk, ömründen çalınan zamanla ödenir. Anılar, sürekli hatırlatır; güvensizlik duygusu, en saf hisleri köreltir. Yeniden yaşananlar, eskisi gibi olmaz artık; yarım kalmış, eksik birer yankıya dönüşür. Geçmişin izleri, yeni anların içine sinsice sızar, onları gölgeler. Unutmak mümkün değildir; kötü anılar, bir ömür boyu karşımıza dikilir, sessizce hatırlatır.