Garıp

1950’lerin Türkiye’sinde, Cumhuriyet’in modernleşme rüzgârıyla birlikte köyden kente doğru başlayan büyük göç dalgası, Barak Ovası’nın sessiz tanıklığında yeni bir hikâyeye dönüşüyor. Bu roman, sadece coğrafi bir yer değiştirmenin değil, bir zihniyetin, alışkanlıkların ve yaşam biçimlerinin köklü dönüşümünün izini sürüyor. Makineleşen tarımın toprağı nasıl değiştirdiğini, köyün boşalırken şehrin nasıl kalabalıklaştığını, bu geçişin iki tarafında kalan insanların umutlarını, hayal kırıklıklarını ve dirençlerini anlatıyor. Şehirler bu yeni misafirleri ne kadar kucaklayabildi, köyler eski günlerine nasıl özlem duydu? Modernleşmenin vaat ettikleriyle gerçekler arasındaki uçurum, Barak Ovası’nın tozlu yollarında, tarlalarında ve yeni mahallelerin beton sokaklarında kendini gösteriyor. Yazar, bu sancılı süreci, kimi zaman gerçek olaylardan esinlenen, kimi zaman da hayal gücüyle yoğrulan öyküler aracılığıyla.