Garb

Şehirler, birbirine karışan ışık damlaları gibi akıyor insanlarla. Gün batımının sıcaklığına bulanmış yürekler, aradıklarını kovalarken soluk soluğa. Sözcükler, tıpkı bir nehrin akıntısına kapılmış yapraklar gibi peş peşe dökülüyor; sesler, bir şarkının nağmeleri gibi birbirine dolanıyor. Sen, kokusu bahçeleri andıran bir rüzgârsın; sözlerim, yetişmeye çalıştığım gölgen gibi seni takip ediyor uzak mesafelerden. Tepeler, karanlığa gömülürken gökyüzü, telaşlı ayak sesleriyle çalkalanıyor. İnsanlar, şehirden şehre savruluyor; kimi umutla, kimi kaybolmuşlukla. Sesim, ateşine düşüyor; o ateşin kıvılcımları arasında seni buluyor, sana tutunuyor. Zaman, sahneden çekilişimizi izliyor sessizce; siliniyoruz, unutuluyoruz, ama o durmadan akmaya devam ediyor. Tenine, ısrarla kendi izlerimi kazıyorum; belki böylece bir yerlerde, bir iz kalır diye.