Garam

Yaşadığımız dünyayı gerçek sanıp, aslında ona zorla uydurulan bir hikâyenin içinde kaybolmuşuz. Her gün yeni bir masal uydurup, kendimizi bu oyunun başrolünde görmekten vazgeçemiyoruz. Uyanmak yerine, esnemeyi bile unuttuk; sanki bir tanrısız inancın kurallarını yerine getiriyormuş gibi, kendimizi önemli hissetmenin peşinde koşuyoruz. Yalanı sevdik, ona sarıldık; kimimiz buna ömür, kimimiz görev dedik. İçimden hep "Uyanmalıyım" diye geçiyor, ama farkında olmadan hâlâ garip bir rüyada sürüklenip gidiyorum. Belki de asıl soru şu: Bu uykudan ne zaman uyanacağız?