Galiba Deliriyorum

Sarı ışıkların altında, öğrenci evinin dört duvarına sıkışmış Cengiz Araf, kağıtlara ve kahve fincanına tutunarak hayata tutunmaya çalışır. Ruh halindeki iniş çıkışlarla boğuşan genç adam, hocasının sözlerini kulağında yankılar: "Yazmak, içindeki zehri dışarı atmak için ellerine verilmiş en güçlü silah." Yazdıkça, Türkiye’nin gençlerini yiyip bitiren doymak bilmez açlığın peşine düşer. Popüler kültürün sahte putlarına karşı durmaya çalışırken, milli değerlere sahip çıkmanın mücadelesini verir. "Zulüm Şehri" dediği İstanbul’da yaşadığı yalnızlık ve karmaşa yetmezmiş gibi, bir de Ülkü ile karşılaşır. Yeşil gözleriyle ona bakan bu kız, pişmanlıkları, öfkesi ve arafta kalmışlığıyla Cengiz’in aynası gibidir. Değişmek için çabalayan, ama henüz zaferi bulamamış iki ruhun yolları kesişir. Peki, bu labirentten çıkış var mı?