Galib - Kuğunun Son Şarkısı

Şeyh Galib’in dizeleri, bir medeniyetin son nefesini andıran kuğunun nağmesi gibiydi. Onunla birlikte, Hüsn ü Aşk’ın derin anlamları, Sultan III. Selim’in besteleri, Hattat Rakım’ın zarif satırları ve Dede Efendi’nin ezgileri birleşerek sessizliğe gömüldü. Artık söz, yenilik arayışındaki şairlerin elindeydi; "Bu taze bilgilerle eskiyi nasıl yadsıyayım?" diye soranların. Ne var ki beş asırlık birikimiyle divan şiiri, devasa bir gölge gibi karşımızda duruyordu. Galib’in bıraktığı o ışıltılı noktada, hâlâ göz kamaştırıcı bir zenginlik vardı. Bu şiirin ölümsüz bir yanı, damarlarımızda dolaşan bir özsu gibiydi; Tanzimat dönemi şairlerinin fark edemediği bir canlılıkla, uygun anlarda yeniden hayat bulmak üzere bekliyordu. Galib’in şiirinde damıtılan bu saf şiir özsuyu, zamanın ötesinde bir dirilik taşıyordu.