Galaktik Ruhlar Müzesi

Evrene sırtını dönmüş, kendilerine bile yabancılaşmış ruhlar vardır; gökyüzü onlar için yalnızca bir ayna, yıldızlar ise kendi soluk ışıklarının gölgesidir. Başkalarının acısına kulaklarını tıkar, umutsuzluğun rüzgârı estiğinde bile kılını kıpırdatmazlar. Zihinlerini kirleten düşüncelerle dolu bir nehirde yüzer, defalarca arınmaya çalışsalar da lekeler silinmez. Hayatın gerçek yüzünü görmezden gelip, kendi uydurdukları hikâyelerin kahramanı olmayı seçerler. Güzel olanı hemen tüketmek yerine, onu zamana yayar, kurutur ve bir köşeye atarlar; tıpkı aşklarını, dostluklarını, umutlarını unutulmuş bir sandıkta saklar gibi. Bencilliklerini özgürlük sanır, dünyanın sınırlarını siler, sonra da kayboldukları bu uçsuz bucaksız boşlukta yalnızlıklarını alkışlarlar. Maddiyatın peşinde koşarken maneviyatlarını bir yük gibi taşır, en sert duvarlara çarparak düşerler. Değer verdiklerini kendi ölçülerine göre tartar,.