Gaip Zemheri

Toprağın altında yatan acı, üstünde yürüyenlerin umuduyla çatışır. Bir yanda baskınlar, gözaltılar, kaybolanlar; diğer yanda direnişin sessiz çığlığı. Kaçaklık ve sürgün, insanı yalnızlığa mahkûm ederken, dostluk ve yoldaşlık eller uzatır karanlığa. Kışın en sert zamanlarında bile kardelenler açar; zemherinin soğuğuna inat, yaşamın rengini müjdeler. Bir avuç toprak, insanın bütün dünyasıdır. Ömrün başlangıcı da sonu da bu topraktadır. Ayaklar altındayken bile ona sırt çevrilmez; çünkü herkes aynı topraktan beslenir. Bu toprakta akan kan, vicdanla vicdansızlık arasındaki çizgiyi çizer. Sınırlar çizildikçe, parseller bölündükçe, kan dökülmeye devam eder. Umut ise, her şeye rağmen yeşerir.