Gadaynan Gadeyim

Köyün nalbantı, hayvanların derdine derman olan, herkesin saygı duyduğu bir adamdı. İneklerin doğumunda, komşu köylerin hastalıklı hayvanlarının başında sabahlardı. Karısı ise köyün ebesiydi; doğumlarda ter döken, kadınların sancısına ortak olan bir eldi. Bu çiftin dördüncü çocuğu, küçük bir oğlandı. Ailenin son üyesi ise beşinci kızları oldu. Babaları, yılların yıprattığı evi yeniden yaptırmaya karar verdiğinde, ustalar köyden tanıdık simalardı. Küçük oğlan, kerpetenlerin tıkırtısını, çekiçlerin sesini hayranlıkla izlerken, bir gün onların yanında çırak olmaya karar verdi. Ustalar, eline kırık uçlu bir keser tutuşturarak işe başlamasını söylediler. Annesinin diktiği uzun entarisiyle, elindeki yarım keseri sallayarak dolaşan çocuğa şakalar yapmaktan geri durmadılar. O ise, yarım ağızla konuşarak ustaların yanında dolanır, "Gadaynan gadeyim" diye yardım teklif ederdi. Evin inşaatı tamamlanana dek, bu kırık.