Frida & Meksika'nın Vicdanı

Frida’nın geceleri, yalnızlığın soğuk nefesiyle dolu bir odada geçer. Penceresinden süzülen solgun ışık, yastığına düşen gözyaşları kadar sessizdir. Aradığı sıcaklık, yokluğunda daha da yakıcı bir acıya dönüşür; o devasa bedenin gölgesi, şimdi yalnızca anılarda titreşir. "Neredesin?" diye sorar karanlığa, ama cevap yalnızca kendi içindeki boşluğun yankısıdır. Sakat bedeni, bir an olsun unutmak için ona sarılmayı özler; aşkın tutuşturduğu ateş, eksikliğin bıçağıyla daha da keskinleşir. Uçmak, onu uykusunda sarmak, kendine çekmek ister; ama geceler, deliliğin sınırlarını bilir ve düzensizliğin ağırlığını taşır. Her şey, o gri ışıkta daha da ağırlaşır.