Frida Kahlo & Yaşasın Hayat

Geceleri yalnızlığım, kocaman bir yaraya dönüşüyor. Pencereden süzülen donuk ışık, gözlerimi kırpmadan içeri süzülürken, yastığımın soğuk nemi yüzüme yapışıyor. Seni arıyorum; o geniş omuzlarını, sıcak nefesini, teninin tanıdık kokusunu. Neredesin? Bu sakat, hantal beden, bir an olsun senin kollarında eriyip gitmek istiyor. Gecelerim, paramparça bir yürek gibi atıyor; aşkla yanıyor, ama senin yokluğun karanlıkta keskin bir bıçak gibi saplanıyor. Uçmak, seni uykunda sarıp sarmalamak, yeniden yanıma getirmek istiyorum. Ama biliyorum; deliliklerin hiçbiri kural tanımaz, hiçbiri düzensizliği affetmez. Gecelerim, seninle dolup taşmak yerine, boşluğunda kaybolup gidiyor.