Frida Kahlo

Frida’nın bedeni acıyla örülüydü, ruhuysa zincirsiz. Ta ki Diego’nun yanında bulduğu sahte cennet, aslında bir ateş çemberine dönüşene dek. Diego, cehennemi cennet gibi göstermeyi ustalıkla becerirdi; o gizemli ışığın çekiciliği Frida’yı esir almıştı. Kendini alevin etrafında dönen bir pervane gibi hissediyordu: ışığa koşarken yanıp kül olacağını bile bile. Aşkı anlayamayanlara kulaklarını, insanlığı kavrayamayanlara gözlerini kapatmıştı. Hayatı kendi temposunda, dans ederek yaşadı; ne kurban ne cellat, sadece özgür bir ruh olarak. Acıyla yoğrulmuş, tutkularla yanmış, ama asla boyun eğmemiş bir kadın. Her seferinde büyük aşkların peşinde, vazgeçilmezlerin düşünde kaybolup yeniden doğdu.