Frida Kahlo & Kızlar ve Oğlanlar İçin

Geceleri yalnızlık, tenine yapışan bir soğuk gibi sızıyor içine. Pencerenin ötesindeki donuk ışık, gözlerine dolan sessizliğin ağırlığını taşıyor. Yastığı, gözyaşlarının izini saklıyor; nemli, üşütücü. Seni özlüyor bedeni – o geniş omuzlarını, sıcak nefesini, tenine sinen kokunu. Nerede kayboldu o anlar? Bu kırık, aciz beden, bir kez olsun senin varlığında erimek istiyor. Geceler, paramparça bir yürek gibi atıyor; aşkın ateşi içinde kavrulurken, yokluğun bıçak gibi saplanıyor karanlığa. Uçmak, seni uykunda sarıp sarmalamak, kendine çekmek istiyor. Ama biliyor: deliliklerin hiçbiri düzene sığmaz, hiçbiri kaybı geri getirmez. Geceler, yalnızlığın keskin sesiyle yankılanıyor odada.