Frida Kahlo & Gerçekliğin Renkleri

Gece, odanın sessizliğinde ağırlaşan bir nefes gibi uzanıyor. Pencerenin ardındaki solgun ışık, yastığa düşen gözyaşlarının soğukluğunu taşıyor. Yalnızlık, tenine değen çarşafların altında bir gölge gibi büyüyor; yokluğun, bedenini saran bu boşluğu dolduramıyor. Aradığın sıcaklık, o geniş omuzların gölgesi, derin solukların ritmi... Hepsi uzakta, kaybolmuş bir anı gibi. Sakat bedeninin ağırlığı bile, senin yokluğunda daha da katlanılmaz oluyor. Geceler, aşkın ateşiyle yanıyor ama eksikliğin, karanlıkta keskin bir bıçak gibi saplanıyor. Uçmak, seni uykunda bulup yeniden sarılmak istiyor yüreğin. Oysa biliyorsun; deliliklerin, düzensizliklerin yeri yok burada. Yalnızca bu sessizlik, bu acı ve bitmeyen hasret kalıyor geriye.