Fotokopi Ahit

Toprağın altından sızan umutlar gibi, unutulmuş bir bekleyişin izleri var bu sayfalarda. Gözlerinde bir peygamberin yalnızlığını taşıyan, ellerinde ise kuruyup kalmış kan lekeleriyle dolaşan bir adamın hikâyesi bu. Ölüm değil, başkasının yaşaması onun yerine; sessiz bir değiş tokuş, adeta bir ruhun yerini bir başkasına bırakması. Beyazlık, vahşi otlar gibi büyüyor zihninde, koparamadığı bir ağıt gibi. Her satır, biriken acının, unutulmuşluğun ve belki de kurtuluşun peşinde koşan bir gölgenin adımlarını takip ediyor. Kısacık ama yoğun bir yolculuk; toprak, kan ve umut arasında sıkışıp kalan bir varoluşun çığlığı.