Fotoğraf ve Gerçeklik

Fotoğrafın o sihirli anında, gerçeklik bir daha geri dönmemek üzere kaybolur. Deklanşöre basılan o saniye, aslında yaşanmışlığın sonudur; artık o an, sonsuza dek geçmişe gömülmüştür. Fotoğraf, zamanı durdurmaz, onu öldürür. Çünkü çekilen kare, o ânın canlılığını değil, sadece ışığın bıraktığı izi taşır. Ressamın fırçasından dökülen bir yorum ya da sanatçının iç dünyasından süzülen bir ifade değildir bu; doğrudan gerçekliğin kendisinden arta kalan, elle tutulmaz bir belgedir. Her kare, bilinmese de bir yerde, bir zamanda çekilmiştir. O fotoğraftaki yüzler, mekanlar, nesneler bir zamanlar oradaydı; ışığa duyarlı yüzeye işlenen izler, bu gerçeğin sessiz tanığıdır. Fotoğraf, geçmişin gölgesini bugüne taşıyan bir köprü gibidir. Ne var ki, bu köprünün ötesine geçen artık o anın kendisi değil, sadece onun donmuş yansımasıdır. Gerçeklik, deklanşöre basıldığı anda sonsuzluğa karışır; geriye kalan, sadece o ânın hayaletidir.