Fosforlu Cevriye

İstanbul’un arka sokaklarında, karanlıkta bile ışıltısını kaybetmeyen bir kadın var: Fosforlu Cevriye. Güzelliği efsane, cesareti efsane, saflığı ise neredeyse masalsı. Yangın yerlerinde, mezarlıkların gölgesinde, harap sarayların kalıntıları arasında büyüyen bu kadın, hayatın ona biçtiği rolü kabullenmiş gibi görünse de içindeki ateş hiç sönmüyor. Ta ki karşısına ona ilk kez bir insan gibi davranan, hastalığında elini tutan, gözlerinde bir et parçası değil, bir kadın gören yabancı bir adam çıkana dek. Suat Derviş, 1948’de kaleme aldığı bu unutulmaz romanında, toplumun kenarına itilmiş bir kadının hikâyesini anlatırken, İstanbul’un farklı yüzlerini de ustaca yansıtıyor. Cevriye’nin aşkı, öfkesi, umutları ve düş kırıklıkları arasında gezinen yazar, insan doğasının karmaşasını ve toplumsal ikiyüzlülüğü keskin bir dille ele alıyor. Aşkın, yalnızlığın ve var olma mücadelesinin iç içe geçtiği bu öykü, okuru hem sarsıyor hem de düşündürüyor.