Fırat'ın Vefası Dicle'nin Çığlığı

Yelda Karataş’ın satırları, zamanın derinliklerinden süzülüp gelen bir ezgi gibi okurun karşısına çıkıyor. Her hikâye, yılların izini taşıyan bir bilgelikle örülmüş; sessizliğin içinden yükselen bir kadın sesi var sanki. Ne var ki bu ses, sadece dingin bir huzur sunmuyor. Bazen bir fısıltı, bazen de yürekten kopup gelen bir haykırış olarak beliriyor sayfalarda. Belki de her satırın ardında, şair duyarlığının gizli dokunuşları saklı olduğu içindir bu etki. Okuyucu, bu ince ama güçlü anlatının peşine takılıp, kendi içindeki sessiz çığlıkları duyumsamadan edemiyor.