Firarperest

İstanbul’un arka sokaklarında, rengi solmuş bir genelevin gülkurusu duvarları arasında yaşayan Leyla, herkesin Tekila diye çağırdığı bir kadındı. Dostları, müşterileri, hatta o beş yakın arkadaşı bile ona bu adı takmıştı. Leyla ise geçmişin gölgesinde kalmaktan, adının ardında yatan hikâyenin unutulmasından korkardı. Ne var ki artık bedeni bir çöp kutusunda, şehrin unutulmuş bir köşesinde yatıyordu. Kalbi durmuştu, nefesi kesilmişti. Yine de beyni, son bir kez daha, tam on dakika otuz sekiz saniye boyunca çalışmaya devam etti. Sanki zamanı geri sarmak, anıları yeniden yaşamak ister gibi...