Firak

Gökyüzünden düşen kar taneleri gibi savruluyordu yüreğim, ama üşüten soğuk değildi bu. Her adımda, her dönemeçte eksikliğini daha derinden hissediyordum. Sensiz geçen günler, sanki nefes almak değil de nefesini tutmak gibiydi. Zor muydu? Evet, hem de nasıl. "Beni böyle sınama" diye yalvarırdım belki, ama bu kadarı fazla gelmişti. Özür dilerim. Ya birden kapıdan girsen, hiçbir şey olmamış gibi "Geldim" desen... Bu bile yetmez miydi? İmkansızın hayali bile güzelken, gerçek nasıl bu kadar acı olabilirdi? Hayatımda tek bir isim vardı böylesine yer etmiş: Gazel’im. Aşkım, badem gözlüm, güzelliğim... Nokta. Artık başka bir şey söylemeye gerek yok.