Fikret

Zeynep, sayfalar arasında dolaşırken birden duraksadı; sanki kâğıt, yılların susturduğu bir sesi fısıldıyordu. Defterin satırları, Fikret’in yokluğunda nasıl da canlanmıştı – kalem, avuçlarında bir an için yeniden dans eder gibiydi. Her kelime, bir özlemin izini sürüyor, her cümle, sessizliğin içindeki feryadı açığa vuruyordu. Gün, acıyla kıvranan bir yürek misali yeniden doğmaya hazırlanırken, Zeynep’in parmakları sayfaları çevirdikçe, geçmişin gölgesi kâğıda dökülüyordu. O an, yalnızlığın dili çözülüyor, kimsesizliğin sesi duyuluyordu.