Felsefe Tarihi (1. Cilt)

Hegel, 1816 sonbaharında Heidelberg’deki derslerinin ilk gününde, düşüncenin yeniden doğuş vaktinin geldiğini ilan ediyordu. Çağın gürültüsüne kapılmış zihinlerin, dış dünyanın geçici kaygılarından sıyrılıp kendi özüne dönme zamanıydı artık. Felsefe, sönmeye yüz tutmuş hakikatin koruyucusu olarak, düşüncenin üzerini örtmüş olan sığlığı ve boşluğu yakıp yok etme görevini üstlenmeliydi. Varlık, bilginin peşindeki bu güçlü arayışa direnemezdi; aksine, kendi derinliklerini düşüncenin önüne sermek, ona kendini açmak zorundaydı. Hangi gerçeklik, bilme isteğine bu denli kolay teslim olurdu ki? Hangi hakikat, düşüncenin egemenliğini bu kadar isteyerek kabul ederdi? Yüzyıllardır horlanmış, küçümsenmiş gerçeklik, neden şimdi kendi özünü bir armağan gibi sunuyordu düşünceye? İki bin beş yüz yıllık felsefe yolculuğunda, hangi kahramanlar bu arayışın ateşini taşımıştı? Hegel’in sözleri, hakikatin peşindeki bu kadim.