Fars

Ankara’ya giden bir trenin yemekli vagonunda, Çehov’un *Martı*sını sahnelemek üzere yola çıkan bir tiyatro topluluğu buluşur. Köşeye çekilen bir gözlemci, çevresindeki yazarları, yönetmenleri, oyuncuları ve belgeselcileri izlerken, zihni yıllar öncesine, üniversite yıllarındaki acı dolu bir arkadaşlığa savrulur. Fatih Balkış’ın *Fars*ı, dar bir mekânda derin bir yolculuğa çıkarır okuru: Sanatın vaat ettiği özgürlük neden hep uzakta kalır? İdealler, hayal kırıklıklarıyla nasıl boğazımızda düğümlenir? Yaşamın her köşesinde var olan eşitsizlik, sanat dünyasının içinde de kendine yer bulmaz mı? Kısıtlı bir alanda, keskin gözlemlerle örülü bu metin, umutsuzluğun gölgesinde bile çıkışın sanatın kendisinde aranabileceğini hatırlatır. Yolculuk ilerledikçe, tiyatro da, ülke de, hatta hayatın kendisi de devasa bir farsa dönüşür sanki. Her şey, saçmalıkların ve budalalıkların bir toplamı gibi görünür. Peki, bu.