Fark Edilmeyen Adam

Yazmak, onun için nefes almak gibiydi. İlk harfleri kâğıda döktüğü günden beri, kelimeler sessizliğinin tercümanı oldu. Küçük kâğıtlara dökülen satırlar, başkalarının gözüne değmeden önce sadece kendine ait bir dünya kurdu. Hüzünleri, sevinçleri, hayal kırıklıkları, adaletsizlikler ve sevgiler... Hepsi, dilbilgisi kurallarını umursamadan, içinden nasıl geliyorsa öyle aktı. Bazen taşları yerinden oynatan, bazen de kırık kalpleri onaran bu satırlar, yaşadıklarının izini sürdü. "Hayatımı yazsam roman olur" demişti bir gün ve sonunda kalemini konuşturmuştu. Her şey, ruhunun derinliklerinden dökülen cümlelerle hayat buldu.