Fakat İyi Aldandık

İnsan dediğimiz varlık, aslında derinlerde saklı bir hayvan değil mi? Kim bilir kaç yüzüyle dolaşıyoruz bu dünyada; kimi zaman at gibi koşuyor, kimi zaman kuş misali özgürlüğe kanat açıyor, kimi zaman da yılanın gizemli kıvrımlarında kayboluyoruz. Dışarıda görünen o kusursuz maske, içimizdeki yaraları örtmek için giydiğimiz bir zırh sadece. Herkesin beyaz sargıları altında, aslında ne kadar da benzer yaralar taşıdığımızı fark etmiyor muyuz? Belki de bu yüzden birbirimize dokunmaktan korkuyoruz; çünkü kirli olduğumuzu, kırılgan olduğumuzu saklamak için oynadığımız bu oyun, en samimi anlarımızda bile bizi yalnız bırakıyor. Peki ya bu aldanışın farkına vardığımızda, gerçekten "iyi" mi oluyoruz, yoksa daha mı kayboluyoruz?