Fakat

İnsanın içine sızan o sessiz huzursuzluk, bazen bir sözcükten bile ağırdır. *Fakat*, göçün gölgesinde büyüyen bir adamın hikâyesini anlatıyor; köklerinden koparılmışlığın, aidiyet arayışının ve yalnızlığın izini sürüyor. Altmış dört sayfada, hayatın küçük ama derin yarıklarında kaybolan bir adamın, kendi varoluşunu sorgulayışına tanık oluyoruz. Emre Ay, kısacık ama yoğun bir anlatımla, insanın içindeki o "fakat"ları didikliyor: Ya burası benim yerim değilse? Ya hiçbir yer benim olamayacaksa? Sessizliklerin, suskunlukların arasında kaybolan bir sesin peşine düşüyor roman. Sözcükler, bazen bir nefes kadar yakın, bazen bir uzaklık kadar ıssız.