Faik Baysal ve Hikayeciliği

Faik Baysal’ın öyküleri, insana duyulan derin sevginin izlerini taşır. Onun dünyasında insan, saygıyı ve ilgiyi hak eden bir varlıktır; yazarın kalemi de bu gerçeği göz ardı etmez. Toplumun duyarsızlığına terk edilen bireylerin sesi olmak, Baysal için bir sorumluluk haline gelir. Yoksulluğun, açlığın kol gezdiği bir ortamda aşk temalı eserler yazmak, ona uzak bir hayalden ibarettir. "İnsanlar çöplüklerden ekmek toplamaktan kurtulduğunda, ben de aşk romanları yazmaya başlarım," derken, içinde yaşadığı gerçekliğin farkındalığını vurgular. Yine de umut, içinden silinmez; gelecekte güzel günlerin olacağına dair bir inanç taşır. Baysal, ideolojilerin geçiciliğine kapılmadan, kalıcı olanı –insanı– anlatır. Öykülerinde toplumun gidişatını, bireyin yaşadığı umutsuzluğu, sefaleti ve haksızlıkları duygusallığa kaçmadan, ama aynı zamanda estetik bir derinlikle aktarır. Siyasetin ve siyasetçilerin sorumluluğunu,.