Ezeli Ütopya

Türkiye’nin geçmişinde sosyalizm, sıradan bir ideolojiden öte bir yaşam biçimiydi; inançları uğruna bedel ödemeyi göze alanların destanıydı. Mustafa Suphi’nin dönüş yolculuğu, Deniz Gezmiş’in son adımları, Mahir Çayan’ın Kızıldere’deki direnişi ya da İbrahim Kaypakkaya’nın sessizliği, bu mücadelenin acımasız gerçekliğini gözler önüne serer. Mustafa Özenç’in son şiiri ise, o günlerin ruhunu kelimelere sığdırmaya çalışan bir çığlıktır adeta. Türkiye sosyalizmi, kazanmak için değil, var olmak için savaştı; her şeyini kaybetme pahasına. Dünyanın dört bir yanındaki devrimci hareketlerle karşılaştırıldığında, Türkiye’nin hikâyesi benzersiz bir ağırlık taşır. Başka hiçbir yerde bu denli yoğun bir baskı, bu kadar acımasız bir yok etme çabası görülmedi. Her yöntem denendi, her bedel ödendi; geriye kalan ise sadece bir avuç değer, bir avuç anı ve bitmeyen bir soru: Peki ya sonra?