Eyzan

Gölgeler uzadıkça mumların ışığında dönen pervaneler gibi, efsaneler de solgun bir duman misali dağılır. Kalp, akşamın ağırlığıyla çökerken, haykırışlar sessizliğe gömülür; gözler, camın ardındaki şehvetli bahçede tutsak kalır. Ayrılık, canın en derin şikayetidir artık. Söz, kül olur; geriye yalnızca yananın izi kalır. Bu kısa ama yoğun metin, aşkın ve ayrılığın küllerinden doğan bir şiirsel çığlık gibi yükseliyor. Her satır, içindeki yangını usulca dışarıya taşıyor; acıyı, özlemi ve varoluşun o ince çizgisini bir nefeste anlatıyor.